België, Curaçao en Nederland. Drie verschillende landen die de leidraad vormen door het leven van Chloe. Sterker nog: zonder deze drie landen werkte Chloe vermoedelijk niet bij Boba en was dit verhaal er niet geweest. Haar verhaal bij Boba startte bijna 7 jaar geleden in april 2019; een verhaal vol durf, samenwerking en ontwikkeling. Dit is het verhaal van… Chloe Collaerts.
De wieg van Chloe stond in België. In Vilvoorde welteverstaan, een plaats aan de rand van Brussel. Ook haar studietijd vond in België plaats, hier heeft zij haar studie orthopedagogiek afgerond in 2017. Zij koos ervoor om voor haar afstudeerstage naar het zonnige Curaçao te gaan. Chloe vertelt hierover: “ik had tot die tijd natuurlijk altijd in België gewoond. Voor mijn afstudeerstage besloot ik dus om naar Curaçao te gaan, omdat ik in die 6 maanden zo ver mogelijk weg wilde zijn uit België. In die periode ben ik een interessante organisatie tegengekomen op Curaçao, toen dacht ik: let’s go!”
Haar tijd op Curaçao noemt Chloe, niet voor niets, de leukste zes maanden die ze heeft meegemaakt, zoals ze zelf zegt. Na terugkomst stond deze militair het eerstvolgende weekend weer voor haar deur. “Het is toch eerst even afwachten of het geen vakantieliefde blijkt te zijn, ook omdat je Curaçao als gemene deler dan niet meer hebt. Maar dit moment was alsof het nooit anders was geweest. Dus toen moesten we toch eens goed nadenken hoe we dit moesten gaan doen… In België had ik net mijn contract als teamleider in de kinderopvang, waarbij ik de eerste periode veel heb gependeld.”
De knoop is uiteindelijk doorgehakt: om dichter bij hem te zijn, besloot Chloe om in Nederland te gaan werken. Niet de andere kant van de wereld, wel een cultuurswitch. “Nederland heeft echt een feedbackcultuur ten opzichte van België, waarin er ook veel meer wordt gekeken naar wat er wél goed gaat, waardoor je je als persoon ook veel beter en sneller kan ontwikkelen. In België speelt hiërarchie nog steeds een sterke rol. In Nederland is er veel meer ruimte voor persoonlijke zaken. Doordat hier veel meer aandacht aan wordt besteed, zit je ook beter in je vel op werk. Dat is echt een verademing.”
In april 2019 startte Chloe vol enthousiasme als autismecoach. Hierover vertelt zij: “mijn tijd als autismecoach was heel leuk. Toen ik begon, moest ik alles nog gaan ervaren. Zowel autisme als het ambulant werken was voor mij tenslotte volledig nieuw. Daarnaast was ik toen pas 22 en dus nog vrij jong. Tijdens mijn sollicitatiegesprekken werd ook aangegeven dat ik veel onderweg zou zijn, alleen als je écht start in je functie ga je het pas echt ervaren. Gelukkig ben ik van het ontdekken en het ervaren.”
En een ervaring werd het, een mooie ervaring… Haar start vond zij prettig, waarin zij voldoende de ruimte had om haar in te lezen in alle informatie over autisme én genoeg stil te staan bij wat er nu eigenlijk allemaal gebeurde. Uiteraard werd in de loop van de tijd haar caseload ook helemaal gevuld, ook deels met volwassen cliënten.
Hoe was het voor haar om een volle caseload op te bouwen in een ambulant werkveld, met allerlei verschillende leeftijdsgroepen én heel veel autisme?
“Bij volwassen cliënten, die soms wel twee keer ouder waren dan ik, dacht ik eerst dat dat spannend zou zijn. Wat zouden zij nu tenslotte aan moeten nemen van zo’n jonkie? Ik merkte alleen al gauw dat dat me goed afging. Met mijzelf sprak ik ook af: ik ga gewoon naar de cliënten, ik maak kennis en dan gaan we het zien. Zo’n aanpak werkt uiteindelijk goed, denk ik. In ieder geval voor mij toen. Je gaat tenslotte een beetje uit je comfortzone en komt ook best pittige casussen tegen. Juist dan moet je niet twijfelen, je moet daar gewoon doorheen.”
Eenmaal door de eerste spannende momenten gekomen te zijn, merkte Chloe goed de aansluiting te vinden bij haar cliënten; niet alleen bij kinderen, óók juist bij volwassenen.
“Bij volwassenen merkte ik mijn creativiteit ook goed kwijt te kunnen. Het is vooral een ander soort creatief zijn dan bij kinderen. Zo vond ik het bijvoorbeeld heel mooi om bij een volwassen cliënt verschillende rollenspelkaartjes te maken. Deze cliënt had veel moeite op zijn werk in sociale situaties. Door deze kaartjes konden we samen goed door alle sociale situaties die hij ervoer op zijn werk. De combinatie van een sterke vertrouwensband én een creatieve manier van coachen werkte vaak heel goed voor de cliënten. Ik kon zien dat ze daar echt veel aan hadden. Daarnaast vond ik dat ook heerlijk om mijn creativiteit zo kwijt te kunnen.”
“De creativiteit bij kinderen is vaak veel speelser maar minstens zo belangrijk. Kind- en jeugdcasussen kunnen ook best complex zijn. Maar juist dan, als het wat complexer is, is het zo mooi om iemand echt te zien groeien. Zo heb ik ook wel eens een jongen gehad die niet buiten kwam, zich veel afzonderde op zijn kamer en bovendien ontkende hij dat hij autisme had. Sterker nog: hij wilde er helemaal niets van weten. Hierom stond hij ook niet open voor mij als autismecoach. Zo kwam ik ook niet echt binnen bij hem. Soms ook letterlijk, dan bleef de voordeur dicht. Uiteindelijk is het mij wel gelukt om goed in contact te komen met hem als “huiswerkbegeleider” waarna ik een goede band heb kunnen opbouwen met hem. In de loop van de tijd heeft hij ook erkend dat hij autisme heeft, waarna hij stapjes heeft kunnen maken om op dit moment een fijne baan te hebben. Dát is nou mooi om iemand zo op te zien bloeien. Het is af en toe pittig, absoluut. Het is heus niet altijd rozengeur en maneschijn. Alle ballen moet je ook goed in de lucht zien te houden… Maar als dat goed lukt, is het uiteindelijk vooral heel dankbaar werk. Ik denk dat het mij altijd vrij goed lukte om overzicht te bewaren, duidelijk te communiceren en terug te komen op afspraken. Dat is voor cliënten vaak erg fijn.”
Chloe is sinds een aantal jaar autismecoach-af. Tenminste, in functie. Sommige casussen blijven in haar hartje zitten, zoals zij zegt. Ondertussen werkt zij sinds december 2023 als planner bij Boba, na 5 jaar als autismecoach gewerkt te hebben. In haar tijd als autismecoach deed zij al regelmatig wat plannerstaken, waarin zij haar collega’s vaak hielp met de planning of andere administratieve taken. Daar haalde zij toen al veel plezier uit. Haar toenmalige teamleider heeft de functie van planner met haar besproken, waarna zij de stap aanging.
“Na vijf jaar autismecoach geweest te zijn, was dit ook een goed moment voor een nieuwe prikkel. Ik kon weer opnieuw een beetje uit mijn comfortzone. De planner werd door coaches voorheen nog wel eens gezien als iemand die voor hen besloot en plande en that’s it. Met andere woorden, er was best wat weerstand. Werk aan de winkel dus. Dit vond ik een mooi punt om te kunnen ombuigen naar iets positiefs. Dat vroeg van mijzelf ook een bepaald leiderschap waarin ik veel heb geïnvesteerd in de relatie met de teams. Zo ben ik meerdere malen aangesloten bij werkoverleggen en heb ik uitgelegd wat mijn rol is en wat ik voor hen wil betekenen. Bij een aantal merkte ik nog wel dat het even wennen was dat ik mij op die manier betrokken toonde, dus heb ik veel koffie gedronken en laten zien dat ik gewoon Chloe ben en ik hen graag wilde ondersteunen.”
Ondertussen is dit best goed gelukt en kan Chloe haar ei goed kwijt in haar rol als planner. Cliënten blijven ten alle tijde centraal staan, waarin zij goed haar ondersteunende rol kwijt kan bij de autismecoaches. Hierin probeert zij zo goed mogelijk de belangen van zowel de cliënten, de collega’s als Boba samen te brengen. “Sinds ik ben gestart als planner merk ik dat ik het heel leuk vind om me in deze driehoek te bewegen. Door strategieën te bedenken hoe het voor de autismecoaches nog efficiënter en makkelijker geregeld kan worden, kan ik ook echt ondersteunend zijn, merk ik. Ook werk ik nieuwe collega’s in, ook altijd erg leuk. Zelf weet ik op dat moment nog niet wie ik zal zien als collega, dat maakt het altijd weer een leuke verrassing. Een caseload is over het algemeen vaak vrij vol als iemand start bij Boba.
Daarom probeer ik nieuwe collega’s ook mee te geven: je hoeft niet bang te zijn, je moet het gewoon doen. Ik denk dat ik van mijzelf proactief ben, maar niet per se heel extravert. Met die combinatie denk ik dat ik goed in mijn rol pas. Daarbij is het vooral mooi om alle collega’s daarin te ondersteunen; bij de ene is dat iets intensiever en de ander kan iets sneller losgelaten worden. En dat is allemaal prima. Het geeft echt voldoening om op die manier van toegevoegde waarde te zijn.”
Waar kunnen wij jou mee helpen?
