Het verhaal van… Rachel Both
Het verhaal van… Rachel Both
Een echte schapenkop, dat is Rachel wel. Zij is geboren in Dordrecht en sindsdien niet meer weggegaan. Zij is opgegroeid in een vol en gezellig huis met twee broers en haar zus.
“Het is een gezellige familie. Mijn broers en zus zijn een stuk ouder dan ik en zij hebben ook zelf kinderen. Mijn oudste broer is 16 jaar ouder dan ik. Dat zij een stuk ouder waren, was ook juist wel weer fijn… zij hadden de weg vrij gemaakt en kon ik alles stiekem doen, haha. Nee, het is wel serieus altijd echt fijn geweest. Toen ik nog wat jonger was, heb ik ook op dansen gezeten. Ik kon het vooral niet goed, als ik mezelf terugzie moet ik altijd lachen. Maar, het was wel altijd leuk en erg gezellig!”
Later kwam het moment om haar studierichting te kiezen. Rachel had haar keuze gemaakt: economie.
“Mijn zwager studeerde ook in die richting, dus dat leek mij ook cool. Mijn mentor van mijn laatste klas zei tegen mij dat ik dat vooral niet moest doen, daar zou ik niet gelukkig worden. Hij vond dat ik Social Work moest gaan doen, dat zou mij véél beter passen. Uiteindelijk ben ik heel erg blij dat het Social Work is geworden, en geen economie.”
Tijdens haar studie heeft zij diverse stages gelopen. De eerste stage was in Het Parkhuis bij ouderen met dementie, waarna nog een stage volgde bij R-Newt. Rachel merkte in die periode steeds meer dat de begeleidende kant haar aansprak. Voor haar stage in het derde studiejaar solliciteerde zij bij Boba. Dat was een stage waar zij vol voor wilde gaan.
“Vooral door het gesprek ben ik heel erg enthousiast geworden. Toen wist ik nog niet heel veel over autisme, waardoor ik het gesprek in eerste instantie ook vrij open inging. Tijdens het gesprek kon ik ook een hoop vragen stellen over Boba, de doelgroep autisme, hoe de stage eruit zou zien, enzovoorts. Zo kwam ik erachter dat het werk van een autismecoach vooral niet standaard is, verre van. Bij iedere cliënt mag je weer onderzoeken wat werkt voor hem of haar. Na dit gesprek was ik er wel uit; als ik de keuze zou mogen maken waar ik mijn stage zou volgen, zou dat wel écht bij Boba zijn. Er waren behoorlijk wat andere sollicitanten, maar tóch kreeg ik te horen dat ik mocht starten met mijn stage bij Boba. Ik was zó blij!”
En zo geschiedde, in september 2024 kon Rachel starten als stagiaire bij Boba. Negen maanden lang mocht zij zich richten op de wereld van autisme en ambulante coaching. De eerste coachingsmomenten waar zij mocht aansluiten weet zij nog goed.
“De eerste keren vond ik echt spannend. Je bent tenslotte stagiaire, waardoor je als extra persoon meekomt in de eigen vertrouwde omgeving van de cliënten. Zeker in de beginperiode heb ik heel veel geobserveerd tijdens het meelopen, waar ik afwisselend met één van de drie autismecoaches meeging waar ik aan gekoppeld was. Hierdoor konden cliënten ook goed wennen aan het feit dat ik erbij was. Mede daardoor ging gelukkig die spanning heel snel weg. Daarbij waren, en zijn, de cliënten echt super lief en werd ik snel geaccepteerd als extra persoon. Uiteindelijk heb ik tijdens mijn stage zowel volwassen- als jeugdcliënten gezien, ook omdat ik deels meeliep in het team Passend Onderwijs. Daarnaast mocht ik ook een keer mee naar een stagemarkt namens Boba. Dat was ook heel leuk, omdat alle studenten daar uiteindelijk een stage gaan lopen natuurlijk, net zoals ik heb gedaan. Dat helpt natuurlijk wel voor hen. Die dag was ook een heel leuk uitje.”
Al snel voelde Rachel zich dus thuis in haar rol als stagiair. Door met verschillende collega’s en diverse cliënten mee te lopen, heeft zij met veel verschillende casussen ervaring opgedaan. De begeleiding die zij in haar stage heeft gehad, vond zij heel prettig.
“Tijdens mijn stage was ik helemaal niet “de stagiair”, ik was écht onderdeel van het team.”
De negen maanden stage bij Boba vlogen voor haar voorbij. Hierna heeft zij afscheid mogen nemen van haar collega’s, wat samenviel met een leuk teamuitje. Alhoewel, het afscheid bleek uiteindelijk een “tot ziens”. Op een zomerse dag had Rachel met Lieke, haar teamleider, een afspraak gepland staan op het terras. Wel zo makkelijk, aangezien beiden in dezelfde regio wonen en de zon die dag volop scheen. Dit terrasbezoek kreeg een voor Rachel onverwachts en mooi einde: zij kreeg te horen dat zij mocht blijven werken bij Boba. Dat zij blij was met dit nieuws, is een understatement.
“Onze afspraak was eigenlijk voor mijn afstudeerproject, omdat Lieke ook mijn afstudeerbegeleider zou worden. Uiteindelijk zei ze in ons gesprek dat ik mocht blijven werken bij Boba. Toen ik dat hoorde was ik zo verrast en vooral zó blij! Als ik nu weer aan dat moment denk, kan ik er ook nog steeds super blij van worden.”
Hierna volgde nog een mooi buitenlands avontuur in Porto, waar Rachel haar minor volgde aan de universiteit daar. Deze zes maanden vormden een mooie en leuke tijd; Porto noemt zij niet voor niets een aanrader om eens naartoe te gaan.
“Of je nu gaat studeren of niet, ga naar Porto! Het is een heerlijke stad. En, dit is eigenlijk helemaal niet voor dit interview, je hebt daar ook nog een hele goede sushitent. Dat was echt mijn favoriet daar!”
Terug naar Nederland én dus naar Boba, waar haar avontuur als autismecoach kon beginnen. Zij keerde in februari 2026 terug in het voor haar bekende team Sliedrecht.
“Het terugkeren voelde hiermee ook vooral heel vertrouwd. Het begin was ook best wel weer even wennen, het is natuurlijk toch een stuk zelfstandiger dan als stagiair. Het begin was dan ook best intensief. Maar, en dat besefte ik me ook, het gevoel dat het intensief is, zou niet blijvend zijn. Daar moet je ook gewoon echt even doorheen. Daarbij ben ik begonnen met twee dagen werken, dit maakte het wel weer fijner. Het inwerken was dan ook heel prettig. Het voelde, nog steeds, heel vertrouwd om al mijn vragen te stellen. Collega’s betrekken je er écht bij als nieuwe collega. Mijn team is ook echt heel leuk én gezellig. Ja, ik heb het écht naar mijn zin! Heb ik dat al gezegd?”